Als kind keek ik al anders naar de wereld. Ik voelde, zag en wist dingen die anderen niet altijd leken op te merken. Pas vorig jaar zei mijn juf van groep 6 tegen me: “Kind, je werd gewoon niet begrepen. Je wás toen al anders. En dat geeft toch helemaal niet?”
Die woorden raakten me diep. Het was alsof er een last van mijn schouders viel. Ja, ik ben anders — maar niet anders anders. Ik ben gewoon eerlijk over wat ik kan. Toen al, en nu opnieuw.
Jarenlang, vooral in mijn puberteit, heb ik mijn “rare dingen” verstopt. Af en toe slipte er een voorspellende droom tussendoor, maar ik duwde het weg. Tot de geboorte van mijn dochter Fayen. Vanaf dat moment stroomde alles keihard terug mijn leven in.
Zomaar mensen waarschuwen — en iemand letterlijk redden van een morfinevergiftiging. Voorspellingen die zó duidelijk waren dat ik ze móést uitspreken. Visionaire beelden die ik nog niet altijd kon plaatsen. Weten dat iemand zwanger is door simpelweg een foto te zien.
En dan dat ene moment: kippenvel over mijn hele lijf terwijl de opa van iemand doorkwam om te waarschuwen dat het met oma misging. De familie vond haar bloedend in de badkamer… en door op tijd te handelen is het goed gekomen. Zulke ervaringen zijn maar een paar voorbeelden van wat er in de afgelopen zes jaar gebeurde.
Ik heb het nooit écht verstopt, maar de stem van “doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg” bleef lang in mijn systeem hangen.
Nu niet meer.
Ik ben 35. En het is tijd. Tijd om naar buiten te komen. Tijd om mijn plek in te nemen—als vrouw, als moeder, als medium, als kruidenvrouw, als zakenvrouw, als boerin… en vooral als mezelf.
Hoi, ik ben Iris.
Spiritueel uit de kast, en vol in mijn kracht.
Klaar om jou te helpen.
Liefs,
Iris 🌙