5 december, pakjesavond
Net zijn alle cadeaus uitgepakt. Na weken van stiekem cadeautjes bestellen, kopen en inpakken, was vandaag eindelijk dé dag. De piek. Het moment waar de kinderen al weken hyper van worden dankzij Sinterklaas en zijn pieten.
Ik meng me niet in discussies over het Sinterklaasjournaal of roetveegpieten, maar over de stress die deze periode met zich meebrengt klaag ik graag even. Mijn kinderen zijn van zichzelf al wat gevoeliger en drukker dan gemiddeld, maar tussen half november en 5 december stijgt dat naar ongekende hoogtes. En ik voel dat. Met alle prikkels die vanaf de herfst sowieso al oplopen, plus de Sinterklaas-spanning erbovenop, kom ik soms wat overprikkeld zijn.
Maar nu, nu het 5 december geweest is — en met een volle maan op dezelfde dag — merk ik hoe de rust langzaam in mijn lijf terugkomt. Terwijl ik dit schrijf haal ik een paar keer diep adem en voel ik meteen weer ruimte ontstaan. Ze lopen weer zelf naar de wc, ze durven weer alleen naar opa en oma over te steken, en ze stellen niet langer 60 vragen in een uur…
Het is niet dat ik deze periode haat, maar hij is gewoon pittig.
Persoonlijk ben ik meer een kerstmens. Dat kerstvirus heb ik trouwens niet van een vreemde: mijn moeder had jarenlang een kerstwinkeltje. Helaas stopt ze daarmee en dus ga ik mijn werkruimte binnenkort naar huis verhuizen — maar daarover later meer.
Nu ga ik dus eerst mijn kerstboom opzetten en mijn stresslevel laten zakken. 😜
liefs,
Iris