Vrijdagochtend, 12 december.
Een poortdag in spiritueel land, maar voor mij voelt hij vooral als een zachte uitnodiging tot rust en acceptatie. Vrijdag is mijn mamadag: twee kids naar school, en nu eerst een kopje koffie op de bank. Even landen na alles wat er deze week is gebeurd.
Ik merk dat mijn werelden steeds meer in elkaar overvloeien. Niet ongemakkelijk — juist mooi. In de taal van metaforen: de kleuren mengen en worden rijker. De agrarische wereld en de spirituele wereld, die ogenschijnlijk zo verschillend zijn, beginnen samen één pad te vormen. Deze week had ik prachtige gesprekken, zowel voor Agriwerker.nl met succesvolle introducties, als voor Met Iris waar ik meerdere readings mocht geven. En in al die gesprekken was er ruimte voor openheid, voor spiritualiteit, voor aarden — van beide kanten van mijn weg. Zo dankbaar hiervoor!
Ook zijn de koetjes weer op stal. Dat brengt ritme terug op de boerderij, een winterse rustfase die mij op een natuurlijke manier in balans houdt. Agrarisch én spiritueel — samen maken ze mij tot Iris.
En uiteindelijk draait het om één ding: een Iris in balans is een Iris die onvoorwaardelijk van zichzelf houdt. Vijf jaar geleden was ik op zo’n mama-ochtend nog gehaast, rennend om alle klussen af te krijgen. Nu doe ik eerst wat kleine dingen, om vervolgens met mijn jongste van 2,5 rustig op de bank te zitten — kop koffie in de hand, de bekende reddende puppy’s op de achtergrond.
Rust.
Na een drukke en doorbrekende week voel ik liefdevol dat ik steeds meer mijn plek vind in deze mooie, maar soms donkere wereld. Ik weet wat ik mag brengen. Straks pak ik de klussen weer op en begin ik aan de voorbereidingen voor de kerstmarkt in Kerkdriel. Morgen is het Late Night Shopping.
Wat zal er verder de komende weken nog op mijn pad komen… ik ben benieuwd en kijk er vol vuur naar uit! ❤️
liefs, Iris